kravatı bağlayamadım bu sabah düzgün ve şimdi, işe geleli yarım saat olmuşken, hala onu onu çekiştiriyorum. bugün uzun süredir yapmadığım bir şeyi yapıp buraya uzun bir bağımsız öykü yazmak istesim ama son zamanlarda yazamayacak kadar mutlu olduğum için bu çok da mümkün değil… aslında en çok körbayağıya devam etmek istiyorum ama o da kaldı. belki haziran ayının karmaşası içerisinde bir şeyler karalayabilirim.

peki neden günlük gibi kullanıyorum şimdi ben bu blogu. hiç yapmadığım bir şey.. belli bir nedeni yok aslında.. canım istedi diyeyim ben, sizde fazla üstüme gelmeyin bu konuda.. (annem “çok özensizsin bu ara” dedi az önce)

kızlar aramazlar diye bir öykü yazmıştım. sanırım en sevdiğim öykü o yazdıklarımın arasında.. bir de anka var tabii. onlar size bağımsız tavsiyem olsun bir daha göz atın… bir dakika az daha unutuyordum. bir de bu var…

neyse bir van gogh ile bitireyim bu garip yazıyı madem…