otobüs

Çocuk ilk kez bir şehrin tamamını terk ediyordu. Hem de orayı çok sevdiği halde… Ama daha azı, onun zarar görmüş ruhunun tamamen yok olmasına sebep olurdu. Çünkü şehir, öyle çok anıyla doluyduki, çocuk eğer orada kalırsa adım atacak boşluk bulamayacaktı.

Özlemin ne olduğunu anlamaya başladı uzaklaştıkça. Bu his dört bir yandan etrafını kuşatırken, içinde olduğu otobüs camlarını zorluyordu. Çocuk meydan okurcasına yüzünü dışarıya çevirdi. Fakat iki şehir arasındaki yolu, eviyle kalan her yer arasındaki yolu, hızla tüketen, ilerledikçe çocuğun gözünde canavarlaşan otobüsün camının dışında, kendi yansımasından başka hiç bir şey göremedi ki kendisi o an görmek istediği son insandı.

Sonra özlem, otobüsün camlarını patlattı.

kravatı bağlayamadım bu sabah düzgün ve şimdi, işe geleli yarım saat olmuşken, hala onu onu çekiştiriyorum. bugün uzun süredir yapmadığım bir şeyi yapıp buraya uzun bir bağımsız öykü yazmak istesim ama son zamanlarda yazamayacak kadar mutlu olduğum için bu çok da mümkün değil… aslında en çok körbayağıya devam etmek istiyorum ama o da kaldı. belki haziran ayının karmaşası içerisinde bir şeyler karalayabilirim.

peki neden günlük gibi kullanıyorum şimdi ben bu blogu. hiç yapmadığım bir şey.. belli bir nedeni yok aslında.. canım istedi diyeyim ben, sizde fazla üstüme gelmeyin bu konuda.. (annem “çok özensizsin bu ara” dedi az önce)

kızlar aramazlar diye bir öykü yazmıştım. sanırım en sevdiğim öykü o yazdıklarımın arasında.. bir de anka var tabii. onlar size bağımsız tavsiyem olsun bir daha göz atın… bir dakika az daha unutuyordum. bir de bu var…

neyse bir van gogh ile bitireyim bu garip yazıyı madem…

Sır

Yavuz Sultan Selim, birçok Osmanlı padişahı gibi sefere çıkacağı yerleri gizli tutarmış. Bir sefer hazırlığında, vezirlerinden biri ısrarla seferin yapılacağı ülkeyi sorunca, Yavuz ona:

“Sen sır saklamayı bilir misin?”diye sormuş vezire. Vezir bir hevesle:

“Evet hünkarım, bilirim” dediğinde, Yavuz cevap olarak

“Güzel! Ben de iyi bilirim” demiş.

Peki ben bunu neden buraya yazdım siz bunu biliyor musunuz?

Bilmiyorsunuz…

Ve ben de size bu nedeni söylemeyeceğim tabi ki..

Kişisel bir şey değil, yazının konseptinin bir gerekliliği olarak..

güç

ben de seni en ölümcül ejderhaların, bir ordu dolusu şovalyenin zırhını eritebilecek ateşinin içinden kahkahalar atarak geçip, ejderha hazinelerinin en parlak mücevherlerini senin için çalıp, dağları ve denizleri aşıp, yolum boyunca beni durdurmaya çalışacak tüm insan ya da canavarların canını alacak, gerekirse kanımla oralarda asla unutulmayacak hikayeler bırakacak ama en sonunda, ne kadar yüksek olursa olsun tüm dağları aşarak ve tüm uçurumlardan atlayarak yanına ulaşabilecek kadar çok seviyorum.
sevgin gücümdür…