ben o ülkenin vatandaşıyım
Yazan: tembellikruyasi Ağustos 21, 2006
“Gözlerimin önünde oluyor her şey.. Benim dediğim her şey, bana ait olanları kast etmiyorum, ben olanlardan bahsediyorum, bir gün benden ayrılıyorlar. Onlar uzaklaştıkça, boşluklarım oluyor benim. Her boşluk gibi onlarda, bir zamanlar bir çok şeyin olduğu ama şimdi kırgınlıkların ve kırıkların ve hatta güzel hatıraların uğursuzca kol gezdiği yerlere dönüşüyorlar. Ben de o zaman onları kapatıyorum, oldukları gibi. Onlar benim boşluklarım, benim kavgaları, benim yaralarım, benim parçalarım. Hayatımı onlarla öğreniyorum. Ben oluyorum.” dedi çocuk aynaya. Aynadaki aksi onu belli belirsiz onayladı.
Gidip karanlıkta oturdu. Bir D’jarum yaktı. Sessizliğin içinde kıvılcımlar çıkartarak çıtırdayan sigaranın dumanını halkalar halinde savurdu. “Ama her şeyin yıllar önce olup bittiği bir yerin hemen yanında yeniden sabah oluyor. Bir yerlerde hep bahar var. Yeniden bir şeyler doğuyor… Ben, herşeyimle, işte o ülkenin vatandaşıyım!”
Aynadaki akis, tabii ki hala oradaydı, gülümsedi. “Bilmediği daha çok şey var, hiç bir şeyin ölmediği yeri daha göremedi ama yine de çok hızlı öğreniyor” dedi.
Her şeyin bir sonu olsa da bazı şeylerin sonu yeni şeylerin başlangıcıdır. İşte orada hiç bir şeyin gerçek bir sonu yoktur ya da hiç bir son gerçek değildir. Siz hangisini tercih ederseniz…
5125121 demiş
her son her yeni başlangıç kadar gerçektir.o zaman yeni başlangıçlar gerçekmidir…..biraz daha düşünme hakkımı kullanıcam ben.
5125121 demiş
düşündüm ve şuna karar verdim:))o sonun acısını çekiyorsam yada mutluluğunu,rahatlamasını içimde hissediyorsam gerçek yada diil farketmes.
yaşıyorsan gerçektir gerçekler acıdır acının tesellisi vardır..bitti:p:)
ruken demiş
Birgün gelip boşlukları da doldurmayı öğreniyor insan acımasızca. Olmazsa olmazlarını geride bırakmayı da. Hayat eninde sonunda öğretiyor kendini ama hiçbir zaman eskisi gibi olmuyor!
Bazı şeylerin gerçek bir sonu yok belki, bazılarıysa son buluyor bittiği noktada..
marina demiş
hiç bir son gerçek değildir. sadece o sonu bizim ne kadar gerçek kıldığımızdır sorun. o sona ne kadar inandığımızdır.
yok demiş
çok güzel bir hikaye herkes okusun
mernix demiş
Gerçekten yaşanan ve iz bırakan şeylerin gerçek sonu yoktur. Son dediğimiz o andan sonra oluşan boşlukları doldurmak da mümkün değildir bence. Kendimizi kandırırız sadece, sahte mutluluklar yaşamaya çalışarak ve gerçek olmasını dileyerek..
“Benim” dediklerimizi bırakmak zorunda kalırız yeri gelir, yokluğuna alışırız sanırız ya da alışmak zorunda bırakırız kendimizi. Gün gelir “başardım” deriz; ta ki kendimizle yüzleşene kadar..O zaman anlarız, dışarıdan son gibi görünenlerin içimizde hiç bitmediğini.