Ölüm Cezası B.8

Ya zaman sancıya mıhlanır ya da sancı zamana

Ortada bir acı varsa, büyük bir acı, bazıları, zamanın acıya mıhlandığı yerde kalmak daha iyi gelir insana der. Böyle olunca zaman acıya, kırgınlığa ya da bunlar gibi bir şeye takılır, akmayı bırakır. Bu duyguları yaşayan insan da orada kalır. O kişinin, zamanı, hayatı o tek anda olan kötü şeyle belirlenir. Kişi durur böylece ama diğer her şey çevresinden akıp gider, tüm dünya onun dışında kalır…

Dediğim gibi bu sadece bazılarına göre veya başka bir bakış açısına göre daha iyidir, kelimenin tam anlamıyla, ehven’i şerdir. Zaman acıya takıldığı zaman, hep aynı yerde, hep aynı acıyı yaşarsın. Amacı acı zamana mıhlanırsa, en iyisi güzel bir düşüş olabilir kişi için, aslında sakin olup da yeterince yüksekten atlayınca beton hissi verecek mavi bir denize.. Acı zamana mıhlanıp kalırsa, kişi yaşamaya, yürümeye, çalışmaya ve düşünmeye devam eder. Kişi nereye gitse, acı sonsuz bir sadakat ile peşinden gelir. Aslında acı, kişiye saplanır.

Birinci durumda kişi en fazla delirir. Garip sayıklamalar içinde, normal olanların görmediği bir yerlerde “bulunur”. Ama diğer halde acı her yerdedir, her anında seninle, beyninin, kalbinin, canının içinde seninle dolaşır. Deliremezsin çünkü yaşarsın, ölemezsin çünkü insansın…

Eğer ikisi birden olursa, ki tanrı korusun böyle bir dehşetten hepimizi, aslında olmayan bir yerde ve geçip gitmiş bir zamanda yaşayıp, gerçekte de ne olduğunu bilen bir zavallıya dönüşür kişi. Unutamaz, kaçamaz ve uyuyamaz!

Ne yaşayacaklarını insanlar seçmez. Zaman ve acı seçer. Sen ya dayanırsın başına gelenlere ya da öyle bakakalırsın.

+++++++++++++++ +++++++++++++

- “Sıradan bir şekilde “benimle çıkar mısın?” demek istemiyorum sana, sıradan bir şekilde çıkalım istemiyorum. Çünkü seni gördüğümden beri bir olağandışılık hissediyorum. Sesin dönüyor beynimde, neredeyse senin sesinle düşünüyorum diyeceğim. Rüyalarımda ya sürekli seni görüyorum ya da her gördüğüm rüyamı sana yoruyorum. Sonuçta bu da normal değil. İlk gördüğüm anda seni gözlerim kamaşmıştı biliyor musun, söylemiş miydim sana? Normal değil bunlar. Ama bana ne!! Normalin iyi olduğunu kim söylemiş. Söylenmişse de burada geçmiyor o laf!! Ne dersin?”

- “Neden böyle oldun peki? Neydi bendeki farklılık?”
- “Bir nedeni olmak zorunda mı?”
- “Hayır, sanırım..”
- “Sanma öyleyse!!”
- “Peki..”
- “Peki??”
- “Sen “o” olabilir misin?”, dedi Hayatı olacağından emin olduğu kız, kendi kendine düşünür gibi. Aşık olanın, beğenenin, isteyenin yalnız kendisi olduğunu sanan Adam, bu sorgulama karşısında afalladı.
- “Neden olmayayım”, dedi Adam neredeyse fısıltıya yakın bir sesle. Kız
- “Biliyor musun, ben de senin sesini duyuyorum beynimin içinde”, dedi gülümseyerek.

Adam o an ölebilirdi…