Son Kart (ölüm cezası b.7)

Masada açılmayan son bir tarot kartı kalmıştı. Fal, genel olarak,  iyi çıkmıştı. Ölüm ya da hastalık yoktu, varolan sıkıntıların zamanla ortadan kalkacağını okumuştu kartlardan acemi falcı. Ama yine de o son kart önemliydi. Tam merkezdeydi. Adamın bozuk morali düzelmiş olsa da o kartın açılmamasını tercih ederdi. Çünkü en kötüler, ucuz filmlerde, hep en sonda ortaya çıkarlardı.

Kız kartı çevirdi. Geniş bir pencerenin önünde başını ellerinin arasına almış bir adam oturuyordu karttaki resimde. Kız daha bir şey söylemeden, Adam bu kartın anlamının iyi olmadığını anlamıştı. Falcı biraz düşündükten sonra “Hayatta istediğin şeylere ulaşacaksın, şimdiki kız arkadaşından ayrılacak, daha iyisini bulacaksın ve iyi bir işte çalışacaksın. Ama nasıl söylesem” birkaç saniye durakladı ve “Her şey sonunda iyi olmayabilir. Kartlardan hiçbir zaman tam olarak mutlu olamayacağını okuyorum.” dedi.

Adam o an kaderinin gerçekten de böyle olacağına inandı.  Onu üzüp duran kız arkadaşından ayrılmaya ve beklemeye karar verdi. Daha iyisini bulacaktı ve iyi bir işi olacaktı. Ama asla “tam olarak mutlu olamayacaktı.” Keskin mutsuzluklar yerine, sürekli bir az mutluluk halini tercih edebileceğini düşündü.

Kafasında bir cümle döndü. “Daha kötüsü olmasın.”

Daha kötüsü tabii ki olacaktı…

Bazılarına hep böyle olurdu…