Adam dedi ki kapıdan çıkan yorgun kadının ardından, yüzünde garip bir gülümsemeyle,
"Gitmeden önce tüm kemiklerimi kırdığından emin ol sevgilim. Yoksa ne olursa olsun benden kalanlarla peşinden geleceğim.
Beni artık sevmesen de, hatta ben seni sevmesem bile, sırf zamanın sonuna kadar varolsun diye yaratılmış ruhumun bir parçası ölmesin diye takipten asla vazgeçmeyeceğim. Görüş alanının tam kenarında, ne kadar bulmaya, görmeye çalışırsan çalış göremeyeceğin bir karaltı olarak, hep buralarda olacağım. Sevgim ve lanetim, sağ ve sol yanındaki yerlerini alacak, sevabın da günahın da benden sorulacak.
Gitmeden önce kemiklerimin unufak etmen gerek sevgilim. Yoksa sen darmadağın olana kadar sana işkence edeceğim. Ama sen bana kıyamazsı……"
Kapı çarptı, kadın çıktı gitti. Adam külçe gibi yere yığıldı..
(İsterseniz bu edebi konuşmayı yapan kadın, kapıyı çarpıp giden erkek olabilir. Hissedilen acı(lar) aşağı yukarı aynı olacaktır. Sadece kadınlar yere külçe gibi yığılmazlar, daha zariftirler ve düştükleri zaman cam kırılması sesi duyarsınız.)
